بعدا نوشت:امروز حسابی حالم گرفته شد.آخه وقتی رفتیم مدرسم فهمیدم که از شنبه کلاسام شروع میشه.تازه بدتر از اون اینه که امسال به پیش دانشگاهی ها هم خیلی گیر میدن.حتی باید فرم مدرسه بپوشن.....می بینین شانس منو......پام رسید به دبیرستان امتحان نهایی ها سخت شد.کنکور مفهومی شد.معدل در کنکور نقش پیدا کرد.حالا هم مدرسمون می خواد واسه پیشا سخت گیری کنه.......

سلام دوستای گلم

چطوریا هستین؟

من که کمی کسلم.....راستش خسته شدم اینقدر تو خونه موندم و وبلاگهای دیگران رو خوندم....فقط گاهی که قاصدک جون یا آقا محسن یا(اسمشو نمی گم تو کفش بمونین)میان نت و با هم حرف می زنیم خوشحال می شم.که با رفتنشون دوباره همون حس قبل بهم دست میده

دوست ندارم غر بزنم و کسی رو که میاد این پست رو بخونه خسته کنم اما راستش این روزا اتفاقات خوب زیاد برام نیوفتاده که براتون تعریف کنم.فقط توی امتحانات و بعد امتحانات دو تا اتفاق خوب افتاد که براتون می گم.

اولیش این بود که مامانم گوشی رو که دختر خالش از دبی براش آورده بود داد به من.البته دلیلش این بود که خودش نمی تونست باهاش کار کنه.یه کمی کار کردن باهاش سخت بود.منم اولش اصلا راضی نبودم ولی خوب نمی تونستم هم قبول کنم که مامانم گوشی رو بده به رضا(خیلی بدجنسم نه؟؟)واسه همین قبول کردم که گوشی رو بگیرم.این گوشی بر خلاف اسمش ولی کارایی خیلی خوبی نداره.مخصوصا که سیستم بلوتوثش خیلی ابتداییه و با اینکه یکی از پیشرفته ترین هاست به درد من نمی خوره چون اینجا از امکاناتی که اونو معروف کرده نمی تونم استفاده کنم.البته الان دیگه خیلی ازش راضیم چون بهش عادت کردم و دیگه نمی تونم با گوشی های معمولی اس ام اس بدم ولی همچنان اولین گوشیم رو خیلی بیشتر دوست دارم(همونی که دزد برد).اینم عکس گوشی جدیدم

دومین خبر خوب سفری بود که رفتیم.چون دختر خاله ی مامانم همراه با برادراش و زناشون دبی زندگی می کنن بابام تصمیم گرفت که بریم اونجا.۲۸ خرداد بود که حرکت کردیم.راستش من اولش اونقدر راضی نبودم واسه چیزایی که از اونجا شنیده بودم ولی بعدش دیدم که مردم فقط بلدن چرت و پرت سر هم کنن.راستش من هیچکدوم از چیزایی رو که اونا می گفتن ندیدم.خلاصه اینکه سفر فوق العاده ایی بود و  من واقعا عربها ر تحسین می کنم که تونستن با فکرشون یه بیابون بی آب و علف رو تبدیل به همچین جایی بکنن که از همه جای دنیا توریست میاد تا ببینه.بعد ما که ۴ فصل رو توی کشورمون داریم.......واسه مسئولین متاسفم.

می خوام خاطره ی یکی از شبهای دبی رو براتون تعریف کنم.

تازه از بیرون برگشته بودیم هتل و خسته کوفته بودیم.دقیق یادم نمیاد قبلش کجا رفته بودیم اما هم خسته بودیم هم می خواستیم از فرصت استفاده کنیم یه جای دیگه رو هم ببینیم.مامانم گفت که شاید هتلمون دنس داشته باشه.بیاین بپرسیم اگه داشت بریم.

بابام پرسید(البته با زبون نیم انگلیسی نصف فارسی نصف هم بدنی.راستش من اگه می رفتم حداقل احتیاج به حرکات بدنی نبود اما اونطوری حس بدی داشتم)خلاصه گفتن که برین طبقه ی m دنس هست.ما هم با تمام وسایلی که داشتیم وارد آسانسور شدیم و بدون اینکه حتی بریم وسایلمونرو بذاریم رفتیم همون طبقه.دیدیم یه راهروییه که چند تا در بسته توش هست و دو تا مرد گردن کلفت گنده هم اونجا ایستادن و مارو با تعجب نگاه می کنم.حالا که فکرش رو می کنم خندم می گیره که چرا همون اول نفهمیدم اینجا چه خبره.باز بابام شروع کرد به صحبت کردن با همون زبون و کارتش رو نشون داد و یارو همینطور که درا رو نشون می داد گفت:ایندیا.....اربیا...

بابام هم برگشت رو به ما و گفت:کدوم یکی رو بریم.مامانم گفت:هندی بهتر از عربیه(یارو هم ماتش برده بود به این حرکت بابام)

خلاصه....در رو باز کردن و ما وارد شدیم.....اولش که فقط صدای آهنگ بود و رقص نور و اینا.رفتیم ردیف آخر نشستیم.من منتظر بودم که این یارو که داره رو سن(نمی دونم املاش چه شکلیه)می رقصه بخونه.خواننده خوند ولی لبای این تکون نخورد.بعد یهو نگاه کردم دیدم یه عربه چسبیده به سن و چشاش داره در میاد و آخر سن هم دخترای مختلف به ردیف نشستن و بعضی هاشون سیگار می کشن و صندلی این یارو  هم که می رقصی به ظاهر خالی بود.به مامانم گفتم:مامان بیا بریم اینجا جای ما نیست.مامانم گفت:نه یه کم بشین الان می خونه.گفتم:نه پاشو بریم این که قرار نیست بخونه.و هی مامانم مخالفت می کرد در همین حال هم یکی اومده بود با تعجب از بابام می پرسید اینا همراه شمان؟؟؟

بابام هم گفت آره.بچه ها چی می خورین؟........

اونم که مرد بود دوزاریش نیوفتاده بود که اینجا جای بچه ها و زنها نیست.با خودم کلی خندیدم وقتی تو اتاق به این فکر می کردم که اون کسایی که اونجا بودن چقدر به ما خندیدن واسه اینکه خانوادگی رفتیم اونجا.به هر حال به هر زور و بلایی بود آخر بهشون فهموندم چه خبره و بعدش هم کلی سر این قضیه خندیدیم.........تنها شخص ناراضی هم رضا وبد که در تمام مدت با اینکه فهمیده بود چه خبره اما به روی خودش نیاورده بود

ببخشید اگه با خاطراتم سرتونو درد آوردم

قربونتون...

بای

نوشته شده توسط آمیتیس در سه شنبه یازدهم تیر 1387 | موضوع: